امام زمان(ع) در غیبت هستند یا ما؟

سلام منتظر منجی عزیز
اگر به تاریخ رجوع کنیم متوجه می شویم که همه امامان معصوم (علیه السلام) همیشه در بین مردم و با مردم همراه بوده اند بدون هیچ چشم داشتی برای به سعادت رساندن مردم تلاش شبانه روزی می کردند اما به دلیل عدم آمادگی و عدم بصیرت و حمایت از امامان معصوم (علیه اسلام) متاسفانه همه این بزرگواران و رهبران نورانی خدا به شهادت رسیدند.

برای نمونه از تنها گذاشتن امام زمان (علیه السلام) می توان به زمانی اشاره کرد که وقتی در خانه امیرالمؤمنین،حضرت علی (علیه السلام) کوبیده شد ایشان به قدری تنها بودند که بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیه) به خاطر حفظ شدن جان امام زمان خود شخصاً درب را باز کردند که منجر به شهادت رسیدن فرزندش شد.آری امام علی (علیه السلام) تنها بود که با چاه سخن می گفت.

وقتی مردم بی بصیرت باشند و آماده جانفشانی برای امام زمانشان نباشند تکلیف چه می شود؟

آری مردم خود حجاب و غایب هستند وگرنه که امام مهدی (علیه السلام ) مانند دیگر امامان بیشتر از هر کس دیگری ظاهر است و غیبتی در کار نیست و ما هستیم که غایب هستیم.

حال چاره و راهکار فقط آمادگی و زمینه سازی ظهور است که به نظر می رسد زمینه سازی برای ظهور و انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (رحمه الله علیه) شروع معجره آسایی بود که به کمک خود خدای مهربان و آقا امام زمان (علیه السلام) شروع شد و این انقلاب با رهبری های حکیمانه امام خامنه ای (حفظ الله) ادامه دارد.

از کارهای مهم برای تعجیل در فرج و زمینه سازی برای پایان دادن به غیبت خودمان و ظهور عام امام مهدی (علیه السلام) میتوان به توبه و تقوا پیشه کردن و دعاهای گروهی با ندبه اشاره کرد.

کسی که منتظر واقعی میخواد باشد باید تمام زندگیش بو امامش را بدهد یعنی در واقع طوری زندگی کند که زندگیش قبل از ظهور یا بعد از ظهور تفاوتی نکند و در همه حال رضایت خدا و امامش را در نظر داشته باشد.

امام باقر (علیه السلام) می فرمایند که هر صبح شام در انتظار ظهور باشید.

ان شاءالله با عنایت خدای متعال و دعای خود امام زمان (علیه السلام) و دعای مومنین با بصیرت و آمادگی و با پشتیبانی از ولایت فقیه و تقوا پیشگی ظهور بسیار نزدیک تر خواهد شد.

التماس دعای فرج

إِلَهِی عَظُمَ الْبَلاءُ، وَ بَرِحَ الْخَفَاءُ، وَ انْکَشَفَ الْغِطَاءُ، وَ انْقَطَعَ الرَّجَاءُ، وَ ضَاقَتِ الْأَرْضُ وَ مُنِعَتِ السَّمَاءُ، وَ أَنْتَ الْمُسْتَعَانُ وَ إِلَیْکَ الْمُشْتَکَى، وَ عَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِی الشِّدَّهِ وَ الرَّخَاءِ، اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، أُولِی الْأَمْرِ الَّذِینَ فَرَضْتَ عَلَیْنَا طَاعَتَهُمْ، وَ عَرَّفْتَنَا بِذَلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ، فَفَرِّجْ عَنَّا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عَاجِلاً قَرِیباً، کَلَمْحِ الْبَصَرِ، أَوْ هُوَ أَقْرَبُ، یَا مُحَمَّدُ یَا عَلِیُّ، یَا عَلِیُّ یَا مُحَمَّدُ، اکْفِیَانِی فَإِنَّکُمَا کَافِیَانِ، وَ انْصُرَانِی فَإِنَّکُمَا نَاصِرَانِ، یَا مَوْلانَا یَا صَاحِبَ الزَّمَانِ، الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ، أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی أَدْرِکْنِی، السَّاعَهَ السَّاعَهَ السَّاعَهَ، الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ، یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِینَ.

خدایا گرفتارى بزرگ شد، و پوشیده بر ملا گشت، و پرده کنار رفت، و امید بریده گشت، و زمین تنگ شد، و خیرات آسمان دریغ شد، و پشتیبان تویى، و شکایت تنها به جانب تو است، در سختى و آسانی تنها بر تو اعتماد است، خدایا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، آن صاحبان فرمانى که اطاعتشان را بر ما فرض نمودى، و به این سبب مقامشان را به ما شناساندى، پس به حق ایشان به ما گشایش ده، گشایشى زود و نزدیک همچون چشم بر هم نهادن یا زودتر، اى محمّد و اى على، اى على و اى محمّد، مرا کفایت کنید، که تنها شما کفایت کنندگان من هستید، و یارى ام دهید که تنها شما یارى کنندگان من هستید، اى مولاى ما اى صاحب زمان، فریادرس، فریادرس، فریادرس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب، اکنون، اکنون، اکنون، با شتاب، با شتاب، با شتاب، اى مهربان ترین مهربانان به حق محمّد و خاندان پاک او.

یک نظر در مورد : “امام زمان(ع) در غیبت هستند یا ما؟”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *